terug verder


Daar was je dan zo pril en klein
je mooie gezichtje, alles leek perfect te zijn

ons eerste kindje
twee pond en driehonderd gram

te klein voor dit leven
het duurde maar even

toen was het einde van jouw belevenis
voor mij had die ene minuut veel betekenis

Ik zag je oogjes en wilde je in mijn armen
maar dit kindje kon mij niet verwarmen

je voelde koud aan en mijn geluk was ten eind
wat een onrecht had dit zo moeten zijn?

er is nu al vier jaar voorbij
nu pas geef ik het een plekje

het verleden brengt me terug naar die tijd
je moet weten dat het me spijt...