terug


dan komt de diagnose:
het is pdd-nos
maar ik vraag me dan af:
wie is daarmee de klos?
zijn zij dat of ben ik het?
dat weet ik nu dus niet
want ik begrijp mezelf wel
alleen niemand die dat ziet
waarom zou ik met ze praten?
ik kan ze beter maar laten
wie heeft hun regels nodig?
ze zijn incompleet en overbodig
voor mij blijven ze toch vreemd
vaak dom en ongemeend
al die vreemde mensen
waarom zou ik me ertussen wensen?
mijn wereld is beter te overzien
zijn zij het vreemdste misschien?
altijd gedacht dat ik dat was
maar realiseer me nu eigenlijk pas
dat dat nog maar de vraag is
hebben zij of ik het mis?
van wie komt hun visie?
ben ik gek omdat ik het niet zie?
het zijn er ook zoveel
zo’n enorm geheel
en dan ik alleen
is ook wel wat gemeen
maar wat ik heb geleerd
en steeds maar geprobeerd
daar kom ik ook niet verder mee
blijf verdrinken in de mensenzee
dat doe ik nu dus maar niet meer
maar soms doet dat nog wel zeer
dan raak ik in een dip
en mis het moederschip