Informatiepagina van : HarryJMK

Harry JMK, 44 jaar (1959).
Diagnose (RIAGG, 2001): Asperger Syndroom.
Sinds 1996 getrouwd met NT-partner, 1 zoon (ook AS).

Toelichting bij de gedichten (strekkenderwijs) :

Bekentenis

Dit stikt van de interne tegenspraken, en daar is het me precies om te doen. Met een bekentenis wordt (een poging tot) eerlijkheid verondersteld, dit veelal volgend op leugens of wat daar dicht bij komt. De uitspraak in het Engels is een bekend gezegde aldaar.

Door de oorsprong te bevragen wordt degeen die dit ooit verzon ook betrapt. Om de cirkel rond te maken: hoe kan een (aarts)leugenaar ooit (eerlijk) iets bekennen?

Overigens: na wat nazoeken blijkt een overeenkomstige spreuk toeschrijfbaar aan A.Sidney, in Discourses concerning government (1698): 'Liars ought to have good memories'. Dat het een boek over regeringen betreft kan ik me niet eens erg verbazen want er wordt wat afgelogen door regeringen de laatste tijd... :-)

kennismaking

Het begin van het gedicht lijkt over voor eenieder vaste, herkenbare patronen te verhalen... maar niet heus. Want aan het einde wordt dit weer op zijn kop gezet, door deze -in wezen onbewezen- veronderstellingen tegen zichzelf aan te houden en uit die spiegeling naar de kern toe door te stoten. Om uiteindelijk, zoals een ander doet, te belanden in (opnieuw?) een kennismaking met het zelf ipv het zelf reeds door en door te kennen. Daarmee de validiteit van de eerder gestelde vragen eveneens geheel op zijn kop zettend, want niets is zeker, zo blijkt.

Afscheid

Dit gaat over gerichte zelfdoding maar dan in een heel bijzondere context, en waarbij de hoofdpersoon waarachtig levensmoe er een eind aan maakt. Levensmoe in de zin van: wat voor de meesten (NT) het normale leven is, niet zo bij haar. Niet aflatende overprikkeling (ASS) heeft alle levenssappen langzaamaan volledig uitgeput (lijkend op het chronisch vermoeidheidssyndroom ME), daarvan opzettelijk ontsnappen was haar laatste redding.
En aan het einde van het gedicht in slechts enkele woorden die bizarre tegenstelling nog eens schetsend: wat normaal gezien, alle seizoenen van het leven passerend, niets bijzonders is (NT), blijkt voor de hoofdpersoon evenwel te gelden als fundamentele doodsoorzaak.

WTC

De twee torens waren niet alleen symbolen van Amerika's voorspoed en rijkdom, je kon ze sinds enige tijd ook zien als Amerika's lange neus naar alle andere minder bedeelden, sinds Bush's unilaterale politiek helaas uitlegbaar als minachting voor mens en milieu (het Kyoto-verdrag, etc). Let wel: ik stel dit niet gelijk met Amerika cq het Amerikaanse volk, ik zie dit echt als iets van Bush en trawanten alleen. Het neerhalen van die torens werd met overeenkomstige minachting gedaan, nl voor de mensen die met duizenden gelijk voor een ideaal werden geslachtofferd. Het gebeuren was, hoe bizar ook, tevens van een overweldigende schoonheid: een strakblauwe vrijwel windstille lucht, waarin alles met de grootste helderheid kon worden gevolgd. De dag erop was het alweer regen.

Oorlog

Sinds enkele dagen heb ik last van een flink ontstoken rechteroor, zit nu aan de medicijnen, kon vannacht erg slecht slapen door de zeer doordringende pijn en het koortsen. Een log is een soort dagboek (denk aan weblog), een optekening van belevenissen dus. De huidige problemen van de VN en Amerika met Irak laten de in het gedicht beschreven toestanden nogal eens grillig en scherp zien - maar gaan net zo goed op voor een flinke (oor)ontsteking: zou het ene het andere veroorzaken ? Het zinnetje 'Taaie genezingen', na een heel rijtje wat wel logisch bij elkaar hoort, doet je onmiddellijk beseffen dat hier iets niet kan kloppen, hetgeen met de afsluiting van het gedicht inderdaad blijkt.

Ver-liefd

De heerlijke en evenzo merkwaardige bewustzijnsvernauwing die met verliefdheid gepaard gaat, geschetst in een mooi romantisch tafereeltje van twee geliefden die elkaar tegemoet rennen, alleen elkaar daarbij nog zien, in een scéne met de dodelijke gevaren van het nietsontziende gehaaste neurotische autoverkeer dat zich in woonwijken gedraagt als op de snelweg. De conclusie van het gedicht en de daarin verwoorde opzettelijke harde wending ontnuchteren het eraan voorafgaande romantische tafereeltje tot een mooie maar eindige herinnering. Inderdaad, ver-liefd', de liefde (liefd') voor mijn mijn lief -ik als verliefde- verworden tot nog slechts iets uit een definitief verleden.

Schepping

Een toelichting heb ik deze keer weggelaten, zo geeft het ieder de vrijheid de eigen interpretatie te volgen.