terug

Zoete herinnering

Mijn hart zit vol zielenpijn.
Ik hou van hem, maar hij wil liever bij een ander zijn.
Eerst dacht ik ben ik niet genoeg? Wat mankeert er aan mij?
Wat heeft zij wat ik niet heb?
Maar ik weet dat het niet aan mij ligt.
Ook niet aan hem, of aan die ander.
Maar waarom doet het dan zo'n pijn.
Nooit meer samen.
Alleen maar vrienden zijn.

Hem voor de eerste keer weer zien
Dat voelde wel een beetje raar.
Ik vind hem nog steeds knap en leuk.
Voor mij kan hij niets verkeerds doen.
Ook al heeft hij me gekwetst ik vergaf hem bijna meteen. Als ik denk aan die ene dag terug.
De dag voordat hij me dumpte aan het eind van het schooljaar.
Hij was zo kil en zo koud.

Die dag trapte hij op mijn ziel.
Hij deed zo kil, het leek wel of hij mij niet zag.
Ik voelde mij toen heel naar, ik voelde me zo ***** die dag.
Maar nu voel ik alleen nog dat ik van hem hou.
Misschien zijn we niet het ideale stel of past hij gewoon niet goed bij mij.
Maar toch drijft er nog een vleugje verliefdheid door mijn bloed.
Ik ben verward maar het voelt zo goed.

Ach het was mijn eerste, dus ik zal hem toch nooit vergeten.
En ik ben blij met de herinneringen die ik heb,
en de liefde die hij mij gegeven heeft.
Ik zal hem nooit helemaal verliezen.
Omdat de herinnering aan hem binnenin mij leeft.

IKKE