terug verder

Waarom is het leven zo ***.
Waarom is het leven voor mij nooit fijn.
Waarom ben ik geboren?
Om de rest van mijn leven een ADHD'er een PDD- NOS'er en autist te zijn.
Waarom doet dit leven mij vaak verschrikkelijk pijn.
Waarom waarom kon ik geen gewoon kind zijn.
Desnoods in een rolstoel voor mijn part blind, maar niet dit.
Te dom om de wereld helemaal te begrijpen, te slim om te realiseren dat
ik wat mankeer.
Waarom waarom heb ik vooral aan mijzelf een afkeer.
Ik zie, ruik, hoor, proef en voel de wereld om mij heen.
Ik hoor er alleen niet bij, ik voel me zo alleen.
Ik weet dat er meerdere van mij zijn,
half mislukte mensen die de wereld niet begrijpen, alleen maar zijn.
En dat is nou het gekke dat doet het meeste zeer,
ik wil niet meer leven ik heb de puf niet meer.
Nee zo moet je niet denken, dat weet ik zelf ook wel.
Maar er is een verschil tussen voelen en denken.
Dat weten alle autisten ook wel.
Te dom om het zo te snappen, door je hersens opgelost.
Maar niet helemaal, een deel begrijpen is in het grijze, in het niets
opgelost.
Ik wil vechten, ik heb een grote mond.
Maar uiteindelijk voel ik me een afgedankt klein gescheurd propje,
alleen op de grond.
Dat mijn moeder ongelukkig is, dat zou ik niet willen.
Zij is mijn alles, en niet alleen omdat ik zonder haar niet bestond.
Ze helpt me, zover ze kan.
Maar echt helpen kan ze niet, zij is niet anders ze is net als alle andere.
Wel aardig maar iemand die me nooit echt helpen kan.
Ze weet niet hoe het is, anders zijn.
Ik ook niet, ik voel me aan de ene kant normaal, aan de andere kant een
alien.
Hier op de aarde neergestald, zonder vrienden, zonder mensen van hun
eigen soort.
Ik ben het mens dat meespeelt in het spel dat heet leven, maar er nooit
echt
bij hoort.

---