terug

 

Het volgende gedicht is een herinnering uit mijn vroegste jeugd.
Als gezin brachten wij de vakantie door bij mijn oma in Bilthoven. Soesterberg was toen als luchtmachtbasis heel actief - wij spreken eind jaren 60.
Het geeft een beeld, mijn beeld, hoe ongefilterd elke sensatie en prikkel binnenkomt.
Pas onlangs las ik in een wetenschappelijk onderzoek dat het inderdaad zo kan zijn dat geluid fysieke pijn reacties veroorzaakt bij mensen met autisme.
Eindelijk weet ik nu dat ik mij dus niet aanstel.

Straaljager

knerpende stapjes
worden begroet door vogelzang
de warme lucht
strijkt zacht langs mij heen
zonnestralen maken hun patroon
als kant
de geur is zoet
rozen en versbrood
vrij kijk ik om mij heen
hoor, ruik en voel geluk

voetstappen
roze geblokt
weerkaatst tegen steen en staal
de lucht is zwaar met uitlaatgas
en oude hitte
de geur van rozen verdreven
ik klim tegen jou aan
hoor, ruik en voel angst

snelle stappen
stevige hand
wenkbrauwen fronsend
strakke trek om jouw mond
ik kan je net niet bijbenen
de pijn nog in mijn lijf
"Stel je niet zo aan, geluid doet geen pijn"
voel en proef mijn tranen
luister naar mijn hartslag.

Petra