terug verder

IJsblauw

  Perfect blue buildings
  Counting Crows

Rond en om het gapend wak
stapel ik restjes mij
op de ijsblauwe bodem
van weer een nieuwe dinsdag.

Plaats het bord ‘Reserveer
mijn reserve ik
’ ernaast.
Mijn beminnelijke rol
beklijft als een koud kunstje.

De dode vrouw in mij is uit-
gestorven. Ze heeft gezien
dat er ook buiten niets bestaat
dat haar bestaan (af) kan dekken.

  Hij hijst zich zuchtend in de mantel
der liefde en knoopt ons zorgzaam dicht.
Kruipt rillend onder haar huid,
bevriest ontdaan tegen haar aan, in ons vel.

Dacht je dan echt tussen mij
te kunnen komen? Help me liever
om in vergetelheid te raken. Hak
door die knoop, dan rafel ik af.

Mijn grond wordt te heet
onder jouw voeten. Nog even
zul je me (ver)dragen
tot we samenvallen.

(‘Ze koos zelf
haar natuurlijke dood’

zal er op de kaart staan.
Ik zal blauw dragen).